Agenda - 5 sep 2020

datum/tijd evenement

05 sep - zaterdag

- Hele dag Feestdag H. Moeder Teresa

– Geen, -

Moeder Teresa (gedoopt Agnes Gonxha Bojaxhiu), Calcutta, India; stichteres & kloosterzuster; + 1997.

Afbeelding van Moeder Teresa

ca 1990. Foto. Nedralnd, [-], Manna.

http://www.heiligen.net/afb/09/05/09-05-1997-moeder_1.jpg

Feest 5 september.

Sloppenwijken
Er dwaalt een Europese vrouw door de sloppenwijken van Calcutta. De armen kijken vreemd op. Wat heeft zo’n dame hier te zoeken? Ze gaat eenvoudig gekleed in een lang wit gewaad met blauwe lange biezen. Alles wat ze bij zich heeft, is een stuk zeep en een handvol roepies. Ze begint gesprekjes en blijkt hun taal vloeiend te spreken. Wat wil ze? Ze zegt dat ze namens God komt om het lot van de armen te verlichten. Dan kan ze geen hindoe zijn, want die helpen de armen niet. De armen hebben hun ellende immers te danken aan hun vorige levens, en nu moeten ze zich schikken in hun lot. Deze vrouw redeneert en doet heel anders. Ze helpt de moeders bij het wassen van hun baby’s; ze verzorgt en reinigt de open wonden van zieken; ze draagt mannen en vrouwen in haar armen die op de open weg liggen te creperen naar een beschutte plek zodat ze menswaardig kunnen sterven. Wie is zij dat ze dit allemaal doet?

Na enige tijd opent ze een slumschool; daar kunnen de kinderen leren lezen en schrijven. Tegelijk praat ze met hen over hygiëne; ze leert hen zich te verzorgen. Op de vraag waarom ze dit allemaal doet, begint ze te vertellen over Gods liefde: “God houdt echt van jullie” zegt ze, “Hij heeft mij gevraagd dat aan jullie te laten zien.”

Roeping
Hoe dat is gegaan? Dat is een lang verhaal. Moeder Teresa heette oorspronkelijk Agnes Gonxha Bojaxhiu en was afkomstig uit Skopje, de hoofdstad van Macedonië (geboren: 26 augustus 1910). Haar ouders waren Albanezen. Die vormden de minderheid in Macedonië. Bovendien behoren Albanezen meestal tot de moslims, maar Agnes’ ouders waren katholiek, en dat wilden ze weten ook. Ze leerde thuis dat je moest opkomen voor je katholieke overtuiging, juist als je in de minderheid was. Toen Agnes 9 jaar oud was, overleed haar vader, totaal onverwacht. Nu stond haar moeder, Drana, alleen voor de opvoeding en verzorging van haar drie kinderen. Ze ging uit werken om aan de kost te komen, en leerde haar kinderen dat ze iets over moesten hebben voor anderen. Zo waste de kleine Agnes twee keer per dag een alcoholiste die niet meer voor zichzelf kan zorgen.

Omdat moeder zoveel aandacht besteedde aan de katholieke opvoeding van haar kinderen, kreeg Agnes natuurlijk boekjes te lezen over missionarissen in India. Daarin werd trots verteld hoe priesters, zusters en broeders hun eigen thuisland opgaven om in dat verre land de genade van God te verkondigen in woord en daad. Als zij dat ook eens ging doen? Die vraag liet haar niet meer los. Ze besloot erover te beginnen bij haar biechtvader. Vanaf haar zevende had ze geleerd elke maand te biechten. Intussen was ze al twaalf: “Vader, hoe kan je weten of je zoiets moet gaan doen?” Hij antwoordde: “Als je je echt gelukkig voelt bij de gedachte dat God je misschien roept om Hem te dienen, Hem en je naaste, dan is dat het bewijs dat je een roeping hebt.”

Op haar achttiende had ze haar besluit genomen: ze zou missionaris worden in India. De zusters waar ze bij wou intreden, stuurden haar eerst naar Ierland om Engels te leren. De hele buurt was uitgelopen om op het station afscheid van haar te nemen; het gebeurde tenslotte niet iedere dag dat iemand die je kende, zomaar geroepen werd om missionaris te worden. Zo begon ze aan haar kloosterleven. Toen de voorbereidingstijd voorbij was, werd ze ingekleed en koos als kloosternaam Teresa.

Calcutta
In het najaar van 1928 vertrok ze definitief naar India; ze kwam er begin 1929 aan. In het kader van haar verdere opleiding werd ze om te beginnen naar Calcutta gestuurd; daar hadden de zusters een hospitaaltje. Ze verzorgde er de zieken en maakte kennis met de stinkende armoede en de afzichtelijke ellende waarin duizenden mensen verkeren. In 1937 was haar opleiding tot kloosterzuster voltooid: ze legde haar eeuwige geloften af en werd benoemd tot directeur van een middelbare meisjesschool in het centrum van Calcutta. Hoewel ze haar taak prima uitvoerde, was ze niet gelukkig. Ze was immers niet naar India gekomen om voor beter gesitueerde mensen te zorgen. Ze verlangde naar haar armen, voor ze te zorgen, hun te laten zien dat God er ook was voor hen; daar wilde ze bij horen, er zelfs tussen wonen en hun leven delen. Maar ze had zich met haar geloften nu eenmaal gebonden aan het klooster, en moest doen wat er van haar gevraagd werd. Ze sprak erover met haar biechtvader en met de oversten van het klooster: “Nee, zuster Teresa, wat u wilt, doen wij hier niet. We zouden een heel andere kloosterorde moeten worden. Dan zou u beter uit kunnen treden en zelf iets nieuws beginnen.” Alleen God weet, hoe intensief die innerlijke worsteling is geweest. Maar uiteindelijk meende ze zeker toch zeker te weten dat God dat van haar vroeg. Hoe had haar biechtvader van destijds dat ook alweer gezegd: “Als je je echt gelukkig voelt bij de gedachte dat God je misschien roept om Hem te dienen, Hem en je naaste, dan is dit het bewijs dat je een roeping hebt.” Zo was het.

Opnieuw beginnen
Twee jaar had haar worsteling geduurd. In 1939 – ze was pas 29 – was ze uitgetreden. Ze hulde zich in haar witte gewaad met blauwe bies en volgde bij de Medische Missiezusters een verpleegstersopleiding; dat zou ze nodig hebben in haar nieuwe leven. En zo was ze tenslotte in de krottenwijken van Calcutta verschenen, en had ze de verbazing van de armen daar gewekt. Wie deed nou zoiets? Wie wilde in deze stinkende ellende wonen? Maar ze scheen het te menen en won hun vertrouwen. En het merkwaardigste was: ze straalde bij alles wat ze deed. Ze leek wel een engel van God zelf, nee ze wás een engel.

Op een dag komt er een jonge vrouw naar moeder Teresa toe, deftig gekleed, met smaakvolle sieraden aan. Wat moet zo iemand in deze omgeving? Het blijkt een van haar oud-leerlingen van de meisjesschool te zijn. Ze had van moeder Teresa gehoord en wil komen meehelpen. Moeder Teresa is er ontroerd van. Ze had wel kunnen schreeuwen van geluk. Maar ze moest reëel blijven. Besefte dit meisje wel wat dat allemaal zou betekenen; hoeveel zo’n leven van opoffering van je vroeg; je moest niet denken dat dit allermaal uit je zelf kon komen; zoiets hield je alleen vol, als God je daartoe de kracht gaf. Dat zegt ze allemaal tegen haar oud-leerling: “Denk er eerst nog maar eens over na voor je deze stap zet”.

Een nieuwe kloosterorde
Op 19 maart 1949 komt het meisje terug, dit keer zonder juwelen of dure kleren. Ze heeft haar beslissing genomen, zegt ze. Ze sluit zich eenvoudig bij Moeder Teresa aan. Andere meisjes volgen: het volgend jaar zijn er al zeven. Moeder Teresa ziet hoe de groep uitgroeit tot een echte nieuwe kloosterorde. In 1950 geeft de paus er toestemming voor. Ze kiezen voor de naam “Orde van de Missionarissen van de Naastenliefde” (Missionaries of Charity). De meisjes die toe willen treden, leggen de drie kloostergeloften af van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid; ze beloven heel hun persoon toe te wijden aan de allerarmsten van de wereld en niets, maar dan ook helemaal niets voor zichzelf te houden. “Daarin ligt je vreugde. Maar dat kun je alleen maar volhouden als je elke dag de nodige tijd besteedt aan persoonlijk en gemeenschappelijk gebed”, aldus Moeder Teresa.

De orde groeit en ook het werk neemt toe. Moeder Teresa bidt voor meer roepingen en haar gebeden worden overvloedig verhoord. Ze is in staat veel meer opvanghuizen te openen, ook buiten India, ja over de hele wereld, van Afrika tot Zuid-Amerika, van de slums in de grote steden van Amerika tot in Rotterdam aan toe. En steevast kiezen ze ervoor te gaan wonen temidden van de allerarmsten. Zo willen ze laten zien dat God er ook voor hen is. De orde bloeit. Moeder Teresa reist intussen de wereld af om haar zusters in andere landen te steunen en ze wordt meer en meer gevraagd om mensen toe te spreken. Hoewel haar boodschap vaak dezelfde is en in enkele zinnen samengevat kan worden, luistert iedereen aandachtig. Dat ze daarbij vasthoudt aan de standpunten van de katholieke kerk, ook als het gaat over omstreden kwesties als abortus en geboorteregeling, nemen zelfs degenen die het daar niet mee eens zijn, op de koop toe. Het zijn immers niet alleen mooie welgemeende woorden, maar ze doet wat ze zegt, en de liefde straalt van haar gezicht.

In 1979 krijgt Moeder Teresa de Nobelprijs voor de Vrede. Bij die gelegenheid is het de gewoonte dat er een overvloedig banket wordt gegeven. Ze vraagt echter of het geld dat nodig is om het banket te bekostigen, deze keer aan de armen in Calcutta gegeven kan worden. Dat gebeurt. Op 5 september 1997 overlijdt Moeder Teresa in het Moederhuis in Calcutta, toch nog onverwacht, al is ze intussen 86 jaar oud. Veel mensen over de hele wereld – of ze nu gelovig zijn of niet – zijn diep geraakt: “We hebben een echte heilige verloren. En daar heeft onze tijd juist zo’n behoefte aan.” In 2003 wordt Moeder Teresa door Paus Johannes Paulus II zalig verklaard.

Op 4 september 2016 Heilig verklaard door paus Franciscus.



05 sep - zaterdag

Sneek Hele dag I.v.m. Corona geen openbare viering

Ielânen, woonzorgcentrum Sneek Ielânen, woonzorgcentrum, Sneek

Wij steken een kaarsje op voor:

Jan en Corry Bouma- van Gool,

Pier Ruiter,

Yvonne van Schagen- Paddenbrug,

voor alle bewoners en alle vrijwilligers



05 sep - zaterdag

Roodhuis 09:30 - 10:30 Eucharistieviering door Pastoor van der Weide

Sint Martinuskerk – Roodhuis, Roodhuis

collecte: in schalen achterin de kerk



05 sep - zaterdag

Heeg 19:30 - 21:00 Woord- en Communieviering, Pastor L. Foekema Bijzondere viering

Sint Josephkerk – Heeg, Heeg

Misintenties voor;
Piet en Thea de Jong-Lenes;
voor Rein van der Wey;
voor Gerrit en Berber Andringa-de Vries.

Thema ‘Zorg voor elkaar’.

We vonden het een mooi thema in het kader van de corona-crisis: Zorgen voor elkaar, aandacht voor elkaar. In onderstaand kunstwerk is dat mooi zien. Het is te vinden in kamp Amersfoort. Het is een muurreliëf van Lex Horn. Uitgebeeld wordt: de zorg voor elkaar met de Menorah (de zevenarmige kandelaar), met de duif en de palmtak, met de helpende hand bij de drie figuren. In het kunstwerk wordt ook herinnerd aan de bedreigingen in onze wereld, aan het vuur, aan de jodenvervolging en de shoah. Het kunstwerk is nu weer prachtig hersteld. Deze indrukwekkende afbeelding wilden we graag centraal stellen in deze viering.

In de groep van drie personen wordt de persoon links omarmd en een helpende hand toegestoken. De middelste persoon met rechts daarachter de andere gestalte, verbeelden de eerste en tweede lijn in de gezondheidszorg. Links naast deze gedaantes een beschermende hand met daarin een tak. Tussen de blaadjes van de tak is een duif te zien, boodschapper van nieuw leven, zoals in het Bijbelse verhaal van Noach. Rechts zijn de gestileerde vormen van een Menorah te zien. Met deze zevenarmige kandelaar verlichtte Mozes het heilige tabernakel toen hij vanaf de berg Sinaï terugkwam bij zijn volk. De universele betekenis kan zowel worden uitgelegd als de hoop van het licht. Het tegenbeeld ervan is de woeste bol links met al zijn verzengende woelingen als vlammen; als de verwoestende kracht van het vuur, een associatie met de Shoah (de Holocaust). Rechts-boven de Menorah een stilering van het “alziende oog” van God.

Vervolg viering 5 september
De cantores van ons koor zorgen weer voor de muziek. Maar de viering wordt ook opgeluisterd door doedelzakspelers. Geen makkelijk instrument maar wel heel bijzonder. Je hebt er veel doorzettingsvermogen voor nodig om het te kunnen bespelen. De doedelzak heeft bijvoorbeeld maar negen noten, daar moet je alles mee doen. Ik denk dat het heel bijzonder gaat klinken in onze kerk

De viering is een Woord- en Communieviering en is voor jong en oud. We hebben namelijk met elkaar ook nog een puzzel met dozen op te lossen. En ook die puzzel heeft te maken met het thema.

We houden ons uiteraard aan de voorschriften vanwege de coronacrisis. Een eerste idee om er een tuinviering van te maken hebben we daarom toch maar aangepast. De viering is in de kerk. En helaas is er ook nog geen koffie na afloop, maar we hopen er echt een viering van te maken waar we, op afstand,’nabij’ zijn aan elkaar. U bent van harte welkom. 


Powered by Events Manager