Close
Skip to content

Agenda - 8 jul 2021

datum/tijd evenement

08 jul - donderdag

Hele dag Gedenkdag H. Landrada van Munsterbilzen, stichteres & abdis

Landrada van Munsterbilzen, België; stichteres & abdis; † ca 691.

Afbeelding van H. Landrada van Munsterbilzen

ca 1650, houtsculptuur.
Duitsland, Geisingen, St-Nikolaas.

http://www.heiligen.net/afb/07/08/07-08-0690-landrada_1.jpg

Feest 8 juli.

Zij was enig kind van Frankische ouders. Haar ouders hadden gehoopt dat zij in haar kinderen het verdriet van hun onvruchtbaarheid enigszins zou kunnen goedmaken. Maar zij gaf de voorkeur aan een maagdelijk leven in dienst van God. Volgens haar levensbeschrijver zou ze hun dat al duidelijk gemaakt hebben vóór zij tien jaar oud was.
In plaats van een leven in ruime vertrekken koos zij een benauwd kamertje waarin zij echter de wijdsheid van het paradijs aantrof. Zij leefde van brood en water, ging zeer eenvoudig gekleed en bracht de dag door in gebed en boete.
Enige tijd later trok zij zich terug in de eenzaamheid om daar het leven van kluizenares te leiden. Wie daar langs ging hoorde haar altijd psalmen en lofliederen zingen. Zomer of winter, zij droeg hetzelfde kleed en ging blootsvoets. De hemel zond zijn goedkeuring door in een nabij gelegen steen de afdruk van het kruis achter te laten.
Voor haar was dat het teken om een daar kerk te bouwen voor Onze Lieve Vrouw. Dus begon ze met haar blote handen struiken weg te halen, het terrein te effenen en stenen aan te dragen. Vervolgens spande ze een draad waarlangs ze een muur begon te metselen. De steen met de kruisafdruk bewaarde ze om als altaarsteen te dienen.

Dat werk op zich was in die tijd een vorm van vernedering, omdat werk alleen maar gedaan werd door slaven, lijfeigenen en onderhorigen; het hoorde bij de laagste maatschappelijke stand. Dat je deel uitmaakte van de hoger geplaatste klassen, bleek juist uit het feit, dat je gevrijwaard bleef van werk. Werk was minderwaardig. Zo zette zij zich tot een activiteit dus, die ver beneden haar stand was.
In feite waren de allereerste monniken, de woestijnvaders daar al mee begonnen. Om het gevecht tegen de slaap te kunnen winnen, dwongen zij zich door handenarbeid als matjes en mandjes vlechten) wakker te blijven. Van lieverlee begon het werk naast het gebed beschouwd te worden als een wezenlijk onderdeel van het monniksleven. Zo konden monniken tot uiting brengen, dat ze als het ware lijfeigene waren in dienst van Jezus, die hen was voorgegaan in nederigheid.

Toen het kapelletje af was, vroeg zij bisschop Lambertus († 705; feest 17 september) om het te komen inzegenen. In de jaren daarna kwamen steeds meer meisjes toegestroomd die haar leven wilde delen. Dat is het begin van klooster Munsterbilsen (= monasterium, klooster in Bilsen). De latere heilige Amalberga († 772; feest 10 juli) kreeg bij Landrada als klein meisje haar vorming.
Volgens een legende liet zij Sint Lambertus waarschuwen dat haar einde naderde: of hij wilde komen. Maar deze was juist afwezig. Toch vertelt het verhaal dat de heilige bisschop zich naar haar toe haastte en de laatste sacramenten toediende. Zo stierf zij, broodmager, languit uitgestrekt op een paar strozakken, omringd door haar geestelijke dochters, in volledige overgave aan haar Heer.

Lambertus zou haar hebben bijgezet in klooster Wintershoven.
[Naar een levensbeschrijving van abt Theodoricus van St-Truiden in: RR2.1640]

Verering & Cultuur
In 980 werden haar relieken overgebracht naar de, inmiddels voormalige, St-Baafsabdij in Gent.



08 jul - donderdag

Hele dag Gedenkdag Zalige Marie Adolphine Dierckx, martelares

Marie-Adolphine (Anna Catharina, roepnaam Kaatje) Dierckx, Tai-Yuan-Fou, provincie Chansi, China; ofm missionaris van Maria & martelares met 6 medezusters en een aantal anderen onder de Boxeropstand; † 1900.

Afbeelding Zalige Marie Adolphine Dierckx

ca 1990. Muurbeeldje
Nederland, Ossendrecht, kapel.

http://www.heiligen.net/afb/07/08/07-08-1900-marie_1.jpg

Feest 8 juli.

Zuster Marie Adolphine Dierckx is één van de zeven Zusters Franciscanessen Missionarissen van Maria, die op 9 juli 1900 tezamen met twee bisschoppen, enkele paters, broeders en huishoudelijke hulpen bij de revolte van de Boksers de marteldood stierven. Deze opstand richtte zich vooral tegen de buitenlanders; men ontzag ook de missieposten niet. Een andere bekende martelaar van diezelfde opstand is de Nederlandse bisschop Ferdinand Hamer, apostolisch vicaris van Zuid-West-Mongolië.

De Bokseropstand ontleent zijn naam aan het geheime ‘Genootschap der Eendrachtige Vuisten’. De leden hiervan maakten tijdens hun oefeningen en rituelen bewegingen die de Engelse waarnemers het meest aan boksbewegingen deden denken: vandaar de ‘Boksers’. De Boksers waren zeer bijgelovig en wraakzuchtig. Zij schreven alle natuurrampen van hun dagen, zoals extreme droogteperiodes en overstromingen, toe aan de ‘vreemde duivels’, waarmee zij de blanke westerlingen bedoelden. Hun uitvindingen en nieuwigheden (zoals bv. telegraafpalen en spoorwegen) zouden de traditionele natuurgeesten vertoornd hebben. Bovendien waren al die westerse vernieuwingen een ramp voor de Chinese economie. Reden temeer voor de Boksers om zich tegen de brengers ervan te keren. Bij hun streven ondervonden zij de machtige steun van de keizerin-weduwe Tzeu-hi.

In 1898 werd bekend dat er een aantal Zusters Franciscanessen Missionarissen naar de franciscaanse Chansi-missie in China gestuurd zou worden om er een hospitaaltje te beginnen. De groep bestond uit zeven zusters waarvan Zuster Hermine Grivot tot overste werd benoemd. Zij was een française uit Beaune, op het moment van haar dood 34 jaar oud! De andere zes waren:

Zuster Maria de la Paix, – in de wereld Marianna Giuliani uit Bolsena, Italië;
Zuster Maria Chiara, – in de wereld Celina Nanetti uit Parma, Italië;
Zuster Maria van de H. Nathalia,- in de wereld Jeanne-Marie Guerguin uit St-Brieuc, Bretagne;
Zuster Maria van St-Just, – in de wereld Anna Moreau uit Nantes, Frankrijk;
Zuster Maria Adolphine, – in de wereld Anna Catharina (‘Kaatje’) Dierckx uit Ossendrecht, Nederland 34 jaar.
Zuster Maria Amandina,- in de wereld Paulina Jeuris uit Schakkebroek, België 28 jr.

Zuster Marie Adolphine werd als Kaatje Dierckx geboren te Ossendrecht op 3 maart 1866. Reeds op 3-jarige leeftijd bleef zij met haar broertjes en zusjes als wees achter. Ze werd opgenomen in een arbeidersgezin. Na haar lagere school ging ze werken op de fabriek in het dorp. Later kreeg zij een betere betrekking te Antwerpen. Maar altijd bleef zij het eenvoudige, vrome meisje dat zij van jongsaf aan was geweest. In 1893 trad ze in diezelfde stad in bij de Zusters Franciscanessen Missionarissen van Maria. Ze kreeg de naam Zuster Marie Adolphine. Zij behoorde tot de zeven zusters die werden uitgekozen om de Italiaanse bisschop Mgr Fogolla als missionarissen te vergezellen naar China. Uit haar uitlatingen voor en bij het vertrek blijkt duidelijk dat zij er rekening mee hield dat de onderneming best wel eens in martelaarschap kon eindigen. Waren er in de maanden tevoren al niet verontrustende berichten binnengekomen over gewelddadigheden van zogeheten Boksers?

In het najaar van 1898 scheepten zij zich in. Op 15 april 1899 arriveerde het gezelschap te Sjanghai. Uiteindelijk bereikte men op de 4e mei de plaats van bestemming, Tai-nien-fou, de hoofdstad van de Chansi-provincie. De zusters openden een apotheekje en brachten een vervallen weeshuis weer op orde.

Aan de rust kwam een einde, toen er een nieuwe gouverneur werd benoemd. Hij verbrak de goede betrekkingen met de Europeanen en haalde de Boksers naar zijn gebied. Dezen begonnen onmiddellijk met hun stemmingmakerij tegen de vreemdelingen en al gauw was een niet-Chinees niet meer veilig op straat. Het weeshuis van de zusters werd ontruimd; de weeskinderen elders ondergebracht met het oog op hun ‘wederopvoeding’. Niet lang daarna kreeg de plaatselijke bisschop, Mgr Grassi, een brief van de gouverneur dat de Europeanen overgebracht zouden worden naar een veiliger oord. In één van de daarop volgende nachten werden de zeven zusters op transport gezet, tezamen met de beide bisschoppen, enige paters en broeders en nog vijftien meisjes. Zij allen hebben zich heel duidelijk gerealiseerd wat hun te wachten stond. Terwijl de gevangenen binnen hun gebeden deden en elkaar moed inspraken, klonk buiten almaar dreigender de roep van de massa: “Dood aan de Europeanen!” Op 9 juli van het jaar 1900 was het zover. Soldaten drongen naar binnen, bonden de gevangenen aan handen en voeten en sleepten ze naar buiten om ze door de straten van de stad te sleuren onder gehuil, gejoel en getreiter van het volk. Zo werden ze voorgeleid aan de gouverneur. Mgr Fogolla zei hem nog: “Wees bedacht op uw heil: als u ons doodt, zal dat niet ongestraft blijven!” Daarop raakte de gouverneur buiten zinnen van woede. Hij schreeuwde dat ze allemaal doodgeslagen moesten worden; nu! Dat gebeurde. De soldaten begonnen in het wilde weg op de gevangenen in te slaan en te hakken tot er geen één meer in leven was.

In de parochiekerk van de H. Gertrudis te Ossendrecht bevindt zich een raam waarop zij staat afgebeeld, waarop ook woorden van haar staan te lezen: “God mag mij klieven: ik ben zijn brandhout.”

Verering & cultuur

Op 24 november 1946 werd zij tezamen met 28 andere martelaren van de Bokseropstand door Paus Pius XII zalig verklaard. In haar geboortehuis te Ossendrecht is sinds 1966 een kapelletje ingericht ter ere van haar. Sinds 2 maart 1989 is zij ook te zien in de zogeheten eregalerij bovenin de apsis van de kathedrale Sint Bavo-kerk te Haarlem.



08 jul - donderdag

Sneek 08:45 - 09:15 Eucharistieviering

Sint Martinuskerk aan de Singel, Sneek

Powered by Events Manager